maandag 19 januari 2015

Gebarentaal & Spiergeheugen

Als alle tekst in je hoofd zit, moet het ook je lijf nog in, het moet bezinken. 

Deze stap neem ik letterlijk.
Daarbij is het reuze handig om door te kunnen studeren als je instrument eens hapert, zoals bij mij nu het geval is...

Ik leerde deze techniek van mijn leraar Charles Hamilton, tijdens mijn laatste jaren op het Sweelinck Conservatorium, in de Operaklas.

Als ik een lied zo'n beetje in mijn hoofd heb, zijn er altijd stukken die er niet zo makkelijk 'in gaan' of blijven hangen. 
Daarbij, niet te vergeten, kan ik tijdens een concert door verschillende dingen onverwachts afgeleidt worden. In een fractie van een seconde kan mijn concentratie dan even weg zijn. Gevaarlijk of vooral erg vervelend.  De muziek gaat tenslotte door en dan sta ik daar! (Tip; altijd doen of het zo hoort natuurlijk, dan heeft nauwelijks iemand het door!)

Charles Hamilton noemde deze techniek Mickey Mouse -en. Super leuke naam, maar ik moet hem toch eens vragen waarom. Het is gewoon gebarentaal. Maar MIJN gebarentaal!
Ik 'gebaar' me door het hele lied heen voor zover mogelijk. Fascinerend wat er dan gebeurd. Dat ontdek je pas echt als je het gaat doen. De tekst zit zo niet alleen in mijn stemgeheugen, maar in het geheugen van mijn hele lijf! 
Denk niet dat ik half dansend op het podium sta uiteindelijk hoor haha! De intentie van het gebaar blijft -misschien- zichtbaar. De gedachte er aan is voldoende.
Ik als geisha in Madame Butterfly van Puccini

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen