zaterdag 7 februari 2015

Moed = Winst!

Moed tonen betekend gaan voor waar ik in geloof. Voor mijn waarheid. Voor vooruitgang en zeggen waar ik voor sta.


Vanavond heb ik mijn eerste concert met het Noord Hollands Kamerorkest onder leiding van Stephan Pas. 
De liederen van Schubert die ik zing, zing ik voor het eerst met orkest. Het voelt dus als een première vanavond. Voor het orkest is het zelfs hun eerste concert ooit!

Spannend dus! Ondanks de spanning zal mijn plezier in het zingen en het delen van deze liederen er voor zorgen voor moed zorgen om straks in mijn eentje uit de kleedkamer te komen, voor het orkest te gaan staan en te zingen.

Ook de steun van het orkest achter mij helpt, en het publiek dat verwachtingsvol in de zaal zit en graag een mooie avond wil beleven.

Als piepjonge zangeres kon ik nogal eens wat negatieve gedachten over het publiek krijgen. Geblader in het programma boekje bv kon ik zo op vele negatieve manieren interpreteren en hier heel onzeker van worden. Maar dit weet ik nu:

Als ik voor een ander denk, ga ik voor mijn angst en schaamte
Als ik voor mijzelf denk ga ik voor moed

Moed werkt bevrijdend. Ik loop voorop en ga mijn eigen weg.  Als dat alleen is, voel ik me niet eenzaam maar trouw aan mijzelf. Als dat samen is met anderen is dat inspirerend en versterkend. 

Moedig zijn levert winst op. Ik sta letterlijk en figuurlijk steviger, voel meer ruimte. Bottom line: Het voelt gewoon lekker!


Vanavond dus om 20.15 uur in De Oosterkerk te Hoorn... 


woensdag 4 februari 2015

Presenteren als ambacht

Iets dat ambachtelijk gemaakt is straalt een bepaalde gevoelswaarde uit. Er is een levend mens bezig geweest met het product, er is geen tweede van. Het heeft aandacht en tijd gekregen. 


Ik zou mijn liefde voor de muziek niet over kunnen brengen bij een concert als ik mij niet degelijk zou voorbereiden. Ik heb dan een aangeboren talent om te zingen, maar het ontwikkelen ervan is niets anders dan repeteren repeteren en nog eens repeteren. 

Aan het echte performen kom ik pas toe als ik alle theorie en structuur van de voorbereidingen kan loslaten en ik het verhaal zijn werk kan laten doen. Dan pas komt de boodschap echt over bij mijn publiek. Want,als ik er nog mee worstel, hoe kunnen zij het dan begrijpen?


Presenteren is voor mij dus net zo goed een ambacht. 
Het vraagt mensenwerk en persoonlijke verbinding.

Na alle jaren op toneel kan ik je zeggen dat mijn voorbereidings-tijd niet zo veel korter is geworden. Maar het proces naar het doel toe is wel helder geworden. Ik weet in welke fase ik me bevind en wat er nog moet gebeuren. Ook kan ik beter de tijd inschatten die ik ergens voor nodig heb. En een paar dagen echt afstand nemen voor het zover is, kan inzicht en ontspanning geven!

En, niet te vergeten; iedere keer komt er een moment van chaos of onzekerheid. Vaak is dat bij de generale. Dan kan de twijfel toeslaan of ik me wel goed genoeg hebt voorbereid. 

Maar ook deze twijfel, weet ik nu, hoort er bij en houd me juist bij de les. 
Geeft de focus en concentratie die ik nodig hebt. 

Bij de kostuumafdeling van De Nationale Opera zie je de fases van werk soms wel heel mooi: op de achtergrond zie je het 'skelet' van de jurk hangen









maandag 2 februari 2015

Onder-Nemen

Dit woord kreeg voor mij wel een extra mooie lading toe ik Eelco de Boer in gesprek zag met de Iceman Wim Hof en een van zijn 'fans' Demian Beenhakker.


Wat is dat, ondernemen? 
Hard werken, een klantenbestand opbouwen, zaken doen, geld verdienen, je passie omzetten in een product en zoveel mogelijk mensen daarvan overtuigen? 

Ben je ondernemer of wil je het zijn, dan vraagt dat elke dag weer om nieuwe en creatieve oplossingen voor alles wat op je pad komt.

Voor Wim Hof staat ondernemen voor putten uit je innerlijke kracht en gebruik maken van je eigen creatieve vermogen. Hij geloofd en praktiseert dat door adem oefeningen. Hoe dieper je in- en uitademt, hoe meer je contact maakt met deze vermogens.

Letterlijk dus van onder-nemen!

Ik kan uit ervaring bevestigen dat simpele adem oefeningen je de meest fantastische ideeën kunnen opleveren. Het brengt ontspanning en ruimte diep in je bekken, dé plek waar je vruchtbare, creatieve ideeën ontstaan!

Als ik vastloop, op zoek ben naar inspiratie of een oplossing, is dit een hele simpele oplossing en kost me zo'n 10/15 minuten per keer.
Ik doe het 's ochtend voor werktijd, voor een spannend optreden, als ik gefrustreerd ben of een oplossing zoek voor een probleem.

Het is bij mij thuis zo ingeburgerd dat als ik geïrriteerd rondloop mijn eigen kinderen tegen me zeggen: "Mam, adem in- adem uit!"

Ik vertel je in een volgend blog graag meer over deze oneindige kracht van je eigen ademhaling!

Voor als je het even niet meer weet: Adem in, adem uit!

vrijdag 30 januari 2015

Gij Zult Visualiseren!


Visualiseren is de kunst verstaan om dat wat je verteld als een film voor je te zien. Zo gaat het verhaal voor je publiek pas echt leven.     


Deze week had ik een orkest repetitie met het NH Kamerorkest voor de liederen van Schubert. Ieder lied heeft een compleet eigen verhaal, sfeer en emotie die ik moet gaan vertolken. 

Het is heerlijk om dat met de steun van een orkest te doen. Ieder instrument heeft zijn eigen karakter en kan zo het verhaal meer diepgang en betekenis geven. Ik kan dan echt steunen op het orkest en dat tilt mij en daardoor het verhaal op een hoger niveau. Want uiteindelijk ben ik degene die de mensen aan zal kijken en de directe verbinding maakt met het publiek. 

Maar het orkest moet het verhaal wel kennen! Ik voel mij verantwoordelijk om dit zo aan ze te vertellen, dat zij voor zichzelf een verbinding gaan zien en voelen met het verhaal. Ik heb ze tenslotte hard nodig!

De laatste noot van het lied Erlkönig bijvoorbeeld is zo dramatisch, die verbeeld het afschuwelijkste dat je je kunt voorstellen; het verliezen van het dierbaarste, je eigen kind. Toen ik dat vertelde aan de orkestleden en ze het nog een keer speelden klonk het zo dramatisch, alle pijn zat opeens in die laatste noot. Daar kan ons publiek straks niet om heen!

Met welk beeld wil jij jouw publiek naar huis laten gaan? Hoe persoonlijker je de film maakt, hoe meer beelden je oproept. Op die manier blijft het echt 'hangen' en neemt iedereen het mee naar huis!

    Ik als moeder overste met 'Climb Every Mountain' uit de Sound of Music


maandag 26 januari 2015

Pieken

Wil je goed kunnen pieken? Het geheim zit hem in voor- en nazorg!


Ik ken het moment zo goed: Ik ben klaar met mijn concert en neem, soms met andere collega's het applaus in ontvangst. Ik krijgt vaak prachtige bloemen, buig en loop af. 

Als het publiek echt heeft genoten mag ik nog een 2e keer terugkomen en buigen, en dan loop ik terug naar mijn kleedkamer.

En daar zit ik dan. Voldaan maar ook een beetje katerig, want het is al weer voorbij. Echt, het grootste plezier ontstaat TIJDENS het optreden bij mij. Ik zit daar dus in de kleedkamer en gier van de adrenaline. Ik denk dan echt bijna zonder uitzondering, "Wat ontzettend jammer dat het nu al voorbij is!" 

In de auto praat ik honderd uit tegen mijn man (als het even kan mijn liefdevolle chauffeur). En als ik thuis ben slaat opeens een gek soort moeheid toe. Ik voel me ook nog steeds hyper en plof op de bank, MOET een wijntje drinken om echt te kunnen ontspannen. 
S'avonds passeert alles nog eens de revue voor ik in slaap val. Wat ging er goed, wat kon er beter?
De volgende dag ben ik, ondanks het nagenieten,  NIETS waard. 
Op, op en nog eens op ben ik!!

Ken je dit? Een dag niets doen, moe zijn, geen energie of inspiratie hebben? Toen ik dit echt ging toestaan en waarderen ontdekte ik dit juist als een waardevol patroon! 


Het gaat over kennis en beheersing van 
de ultieme balans tussen rust nemen en energie geven

Want ook voor het concert heb ik zo'n 'dal' dag. Alsof mijn lichaam onbewust op de 'spaarstand' gaat. Het blijft een aparte gewaarwording, maar het is wel een essentieel onderdeel van de ware kunst van het presenteren!

Hartslag curve (stiekeme foto toen mijn moeder ging voor haar hartoperatie)

maandag 19 januari 2015

Gebarentaal & Spiergeheugen

Als alle tekst in je hoofd zit, moet het ook je lijf nog in, het moet bezinken. 

Deze stap neem ik letterlijk.
Daarbij is het reuze handig om door te kunnen studeren als je instrument eens hapert, zoals bij mij nu het geval is...

Ik leerde deze techniek van mijn leraar Charles Hamilton, tijdens mijn laatste jaren op het Sweelinck Conservatorium, in de Operaklas.

Als ik een lied zo'n beetje in mijn hoofd heb, zijn er altijd stukken die er niet zo makkelijk 'in gaan' of blijven hangen. 
Daarbij, niet te vergeten, kan ik tijdens een concert door verschillende dingen onverwachts afgeleidt worden. In een fractie van een seconde kan mijn concentratie dan even weg zijn. Gevaarlijk of vooral erg vervelend.  De muziek gaat tenslotte door en dan sta ik daar! (Tip; altijd doen of het zo hoort natuurlijk, dan heeft nauwelijks iemand het door!)

Charles Hamilton noemde deze techniek Mickey Mouse -en. Super leuke naam, maar ik moet hem toch eens vragen waarom. Het is gewoon gebarentaal. Maar MIJN gebarentaal!
Ik 'gebaar' me door het hele lied heen voor zover mogelijk. Fascinerend wat er dan gebeurd. Dat ontdek je pas echt als je het gaat doen. De tekst zit zo niet alleen in mijn stemgeheugen, maar in het geheugen van mijn hele lijf! 
Denk niet dat ik half dansend op het podium sta uiteindelijk hoor haha! De intentie van het gebaar blijft -misschien- zichtbaar. De gedachte er aan is voldoende.
Ik als geisha in Madame Butterfly van Puccini

zaterdag 17 januari 2015

Het juiste Voorspel

Duik eerst diep in wat je zelf wilt zeggen voor je het een ander voorschotelt!

De Schubert liederen die ik nu moet instuderen ken ik natuurlijk al lang. Het is repertoire wat iedereen langs hoort komen in een muziekopleiding. Nu ben ik aan zet! 

In deze fase komen er een heleboel vragen langs: 
Wat betekend de tekst? Wie schreef ze en waarom?
Wat betekenen deze liederen voor mij? 
In welke rol zing ik ze eigenlijk? Ben ik verteller, minnares, moeder?
Wat wil ik de luisteraar geven met dit lied? 

Toen ik het lied An Sylvia aan het vertalen was, snapte ik er eerlijk gezegd weinig van. Ik ging voor raad naar Thomas, mijn -Duitstalige- man. Toen ook hij er niet precies uit kwam (Hij is meer een opera man, maar als Schubert geboren in Wenen, dus stel je voor!) ging hij voor mij op zoek op internet. Hij vond een interessant en zeer informatief artikel. 

Het lied is oorspronkelijk een sonnet van Shakespeare. De Engelse tekst is prachtig! 
De Duitse tekst, ook volgens de schrijver van het artikel, was een slechte vertaling en bovendien een slap aftreksel van de ware betekenis. 
Wat goed dat ik in plaatst van aan mijzelf, en mijn kennis van de Duitse taal, te twijfelen op zoek ging naar hulp en de informatie vond die ik nodig had!

Door al deze achtergrond info ga ik toch heel anders naar de Duitse tekst kijken. 
Nu kan ik de echte waarde van het lied, en mijn eigen interpretatie maken van deze lofzang aan Sylvia! 
Afbeelding van Erlkönig, 7 februari ook op het programma